दिलास तू शाप जीवनाच्या उनाडकीचा
विचारला मीच प्रश्न तेव्हा तुला चुकीचा

(You’ve cursed me a lifetime of aimlessness / loneliness / awarapan. I did ask you the wrong question then.)

अताच सारे कसे इथे शांत शांत होते
अताच मी ऐकला पुन्हा बार बंदुकीचा

(It was peaceful here right now, but I just heard an explosion again)

कशास मी रक्त दाखवू आपुले कुणाला ?
अजूनही घाव हा तसा त्या न लायकीचा

(Why should I show anyone my blood, my wound isn’t worth it yet)

अता इथे राहतात आवाज हुंदक्यांचे
खरेच हा गाव माणसांच्या भुताटकीचा

(only sobs reside here now, I am really dead inside)

जरी तुझ्या पाकळ्यांत मी गुंतलो तरीही
गडे , तुझा हा सुगंध माझ्या न मालकीचा

(though I am involved / mesmerized in your petals, your fragrance does not belong to me)

अता जगू चांदण्यातल्या चाहुलींप्रमाणे
करार माझा-तुझा असा ह्या चुकामुकीचा 

(let’s live like the ever desirable moonlight, you and me have agreed to never meet)


[कविवर्य श्री सुरेश भट यांची गझल; संग्रह “एल्गार”]